Jesienna przyjaźń

Liść brzozy – nowy początek

Liść brzozy

Jesień pachnie nowymi zeszytami i książkami do pierwszej klasy. Zofia idzie przez park ze swoją wnuczką, Julką. Dziewczynka niesie plecak z myszką Miki. Prezent od babci. Wędrują tą samą parkową alejką, którą dawno temu Zosia pierwszy raz szła na lekcje.

Siwowłosa Zofia zapomina na chwilę, że dawno nie widziała Wery, która na dobre zadomowiła się u syna. Przestaje myśleć o tym, że Antek rzadziej wychodzi z domu, bo coraz trudniej mu wdrapywać się po schodach na piętro.

Kiedy Zofia idzie razem z wnuczką przez park, znów czuje tamte emocje sprzed lat. Oczekiwanie na coś nowego, nieznanego. Czuje przypływ sił, jakby magicznie ubyło jej lat.

– Babciu, ale po co mam rano wstawać i dźwigać książki? – Nie rozumie Julka. – Przecież mogę uczyć się zdalnie, z domu.

Zofia przystaje i patrzy jej w oczy.

– Wtedy ominie cię wszystko, co najlepsze – odpowiada.

– Jak to?

– W szkole poznasz nowe koleżanki i kolegów, będziecie bawić się na przerwach, a może… zostaniecie przyjaciółmi na całe życie.

– I zrobimy sobie taki album, jak wasz. Ale w aplikacji – decyduje wnuczka.

Zofia bierze ją za rękę, raźno idą w stronę szkoły. Liście szeleszczą cicho, kojąco.
Babcia i wnuczka przechodzą obok salonu manicure, gdzie pracują córki Kamy. Zofia patrzy przez okno. Przez chwilę ma wrażenie, że to jej przyjaciółka pochyla się nad dłońmi klientki. Jakby czas się cofnął. Córka Kamy macha do Zofii, a ona uśmiecha się i odwzajemnia powitanie.
Jesień przynosi spokój i mądrość, zaklętą w opadających liściach. Nadejdzie zima, ale po niej znów przyjdzie wiosna i nowa, złota jesień.

Rysunek trzech słoneczników.

*

Jesienne popołudnie wiele lat później

– Babciu! Zobacz, co znalazłam! – zawołała ciemnowłosa dziewczynka.

Podbiegła do Julii, położyła na jej kolanach otwarty album.

– Jakie żółte zdjęcia! – dziwiła się wnuczka. – Znasz te dziewczyny na nich? A te liście? Po co?

Julia poprawiła okulary na nosie i bacznie przyjrzała się fotografiom.

– Nie uwierzysz… – zaczęła. – Każdy liść posiada sekretne znaczenie. Opisuje wydarzenia dobitniej niż słowa… Kiedyś ja też byłam taką roześmianą nastolatką, jak te dziewczyny na zdjęciach i miałam przyjaciółki. Podobnie, jak wcześniej moja babcia Zosia. Został mi po niej ten album.

– Nigdy jej nie poznałam – zmartwiła się wnuczka.

– Ależ znasz ją. Przypatrz się fotografii. Macie te same rysy twarzy i uśmiech. Jej cząstka żyje w nas. Każdej jesieni, kiedy idę przez park, myślę o tamtym dniu, gdy pierwszy raz zaprowadziła mnie do szkoły. Kupiła mi plecak z myszką Miki, wiesz?

– Tak samo, jak ty mnie! – zawołała wnuczka.

– Kiedyś pójdziesz tą samą drogą z własną wnuczką. A my, my wszystkie, będziemy razem z tobą.

© Oriana Solińska 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie lub reprodukowanie treści niniejszego artykułu w całości lub we fragmentach bez zgody autorki jest zabronione i stanowi naruszenie praw autorskich.