Jesienna przyjaźń
Liść dębu – odwaga

Jesień ma smak dorosłości, słodkiej jak pierwsze dojrzałe jabłka. Przyjaciółki spotykają się w ulubionej kawiarni w parku. Siedzą przy stoliku w przytulnej sali, ogień na kominku wesoło trzaska, a gorąca czekolada z piankami przyjemnie głaszcze podniebienie.
– Wyjeżdżam za tydzień do stolicy – mówi rozpromieniona Weronika.
Zosia chciałaby ją zatrzymać, ale wie, że przyjaciółka marzyła od dziecka o studiowaniu biologii.
– Będziemy się spotykać? – Upewnia się.
– Każdego roku – obiecuje Wera. – A ty, Kama? Wyjeżdżasz gdzieś?
– Zostaję w mieście. Znaczy, będę dojeżdżała do szkoły kosmetycznej i zaczynam staż w salonie.
– Pierwsza praca! – woła przejęta Zosia.
– Twój tata chciał, żebyś studiowała zarządzanie… – analizuje, dokładna jak zawsze, Weronika.
– Będę spełniała moje marzenia, nie mojego taty. Kiedyś… Otworzę własny salon manicure, będę wam robiła paznokcie. – Kamie błyszczą oczy, gdy o tym mówi.
– Masz rację, że wybrałaś własną drogę – odpowiada Wera, a Zosia kiwa głową.– I wiesz, nie chwalimy cię z powodu paznokci – dodaje Zosia, puszczając jej oczko. – Ale będziemy pamiętały o darmowym karnecie do salonu.
– Oczywiście. Macie wejście, kiedy tylko chcecie. A ty? Wybrałaś już?
Pytanie Kamy sprawia, że Zosia staje się poważna. Nie może dłużej ukrywać przed dziewczynami, co zdecydowała. Odstawia filiżankę z czekoladą.
– Słuchajcie, tym razem to nie był impuls. Przemyślałam wszystko, serio.
– No, dawaj. Będziesz tresowała lwy? A może latała samolotem? – Zgadują przyjaciółki.
– Nie… W przyszły piątek jadę na stancję. Będę ratownikiem medycznym – odpowiada Zosia szybko.
Dziewczyny patrzą na nią z otwartymi ustami.
– Odważnie – odzywa się Weronika.
– Cała Zośka – dodaje Kama. – Wiesz, widzę cię w takiej pracy. Poważnie.
– Ja też. W karetce cały czas coś się dzieje, przyda się twoja energia – zgadza się Wera.
Zosia patrzy im w oczy. Są bardziej pewne jej wyboru niż rodzice, którzy próbowali wpłynąć na tę decyzję.
Ja też jestem pewna. Dam radę, powtarza Zosia w myślach. Dziewczyny zjadają jeszcze po kawałku szarlotki, a potem idą przez park. Liście delikatnie szeleszczą pod stopami. Tańczą na wietrze, unosząc się w nieznane.
– Rany, zapomniałam na śmierć! Jeszcze zdjęcie! – Weronika robi wspólne selfie.
– Teraz możemy ruszać na podbój świata – mówi Kama uroczystym głosem.
– Szkoda, że Antek ze mną nie jedzie – wzdycha Weronika. – Zostaje tutaj, nawet dostał pracę w biurze.
Wspomnienie o Antku kłuje Zosię niczym zeschnięty liść. Między nimi skończyło się na spojrzeniach, bo brata Weroniki poderwała dziewczyna ze starszej klasy. Nie czas teraz wspominać przeszłość. Zosia wraca myślami do przyjaciółek. Razem będą cieszyły się ostatnimi wspólnymi chwilami. Niczym ptaki przed odlotem z gniazda.