Jesienna przyjaźń

Liść lipy – miłość

Liść lipy

Jesień niesie dotyk dłoni ukochanego; ciepłych, odrobinę szorstkich. Słońce hojnie rozdaje promienie ciepła. Młodość rozkwita, niczym czerwone i różowe wrzosy w ogrodzie Kamy.

Zosia patrzy, jak jej przyjaciółka bierze od narzeczonego girlandę białych róż. Przystrajają dom na ślub. Jesień pomaga w przygotowaniach. Złote i purpurowe kępy wysokich traw wyglądają jak naturalne stroiki. Sznury światełek, które je oplatają, przywodzą na myśl błyskające iskierki.
Kama decyduje, że girlanda powinna wisieć wysoko, ale Zosia nie pozwala jej wejść na drabinę. Przecież przyjaciółka jest w ciąży. Narzeczony Kamy wiesza kwiatowy sznur nad ich głowami, a potem biegnie sprawdzić sprzęt grający. Kama patrzy za nim maślanym wzrokiem. Zosia cieszy się, że przyjaciółka jest szczęśliwa.
Do ogrodu wchodzą nowi przybysze. Wera trzyma za rękę wysokiego przystojniaka, za nimi idzie Antek.

– Cześć! Jak tu pięknie! – Weronika wita się z przyjaciółkami. – To jest Maciek, mój chłopak. Studiujemy razem.

Kolejne powitania. Antek patrzy na Zosię, podaje jej rękę. Ma szorstką dłoń. I niebieskie oczy, których nigdy nie zapomniała… Stoją naprzeciw siebie w ciszy, jakby zapomnieli słów.

– Hej, Antek, pomożesz z głośnikiem? – woła narzeczony Kamy.

– Jasne! – Chłopak biegnie do niego.

– Rozstał się z dziewczyną – szepcze Wera do ucha Zosi.

Ściska ją lekko za ramię, po czym odchodzi na bok, gdzie Maciek obserwuje szarego ptaka na gałęzi. Oboje wyglądają na zachwyconych.
Dzień mija szybko na przygotowaniach. Dziewczyny robią pamiątkowe zdjęcie do albumu. Maciek trzyma aparat, a one pozują, uśmiechnięte, upojone jesienią.
Wera podnosi coś z ziemi.

– Wiedzieliście, że liście lipy mają kształt serca? – mówi, kładąc złoty listek na dłoni. – Wkleję go do naszego albumu.

Tego wieczoru Antek odprowadza Zosię do domu. Idą przez park tylko we dwoje, reszta towarzystwa jeszcze została u Kamy. Liście szeleszczą cicho jesienną balladę, gorącą od skrywanych uczuć.

– Trudny miałaś egzamin? – zagaduje chłopak, ale oboje wiedzą, że to tylko pretekst.

– Strasznie, przeokropnie. Najważniejsze, że już zdałam. Ostatni.

– To super. Zostaniesz w naszym mieście?

– Może…

Zosia przystaje i patrzy na Antka z zawadiacką miną.

– Zostanę, jeśli mnie złapiesz. – Śmieje się i zaczyna uciekać po liściastym dywanie.

Antek biegnie za nią.