Jesienna przyjaźń
Liść osiki – przetrwanie

Jesień drży z zimna, kropelki deszczu zastygają na przemarzniętych liściach niczym łzy. Weronika siedzi z Antkiem i Zofią w ich salonie, przy stole przykrytym koronkowym obrusem. Oparła laskę o regał.
W milczeniu oglądają album. Łza spływa po policzku Zofii, kiedy docierają do ostatniej strony.
– Nie wiem, czy powinnaś… – Zakrywa ręką zdjęcie, jakby chciała wymazać je z pamięci.
Zima, która zdarzyła się ostatniej wiosny. Pogrzeb Kamy.
– Masz rację, ona wolałaby, żebyśmy inaczej ją zapamiętały. – Głos Weroniki drży.
Szybkim ruchem wyrywa fotografię z albumu. Na stronie zostaje samotny, brązowy liść osiki. I ślad po tym, czego już nie sposób odwrócić.
– Pójdę zrobić herbatę – decyduje Antek.
Zofia rozumie, dlaczego mąż nie chce się wtrącać. Przecież to ich historia. Ich trzech. Ten wypadek samochodowy nie miał prawa się zdarzyć. Zofia przewraca album na jedną z poprzednich stron. Ze zdjęcia uśmiecha się Kama. Zrobiły tę fotografię podczas ostatniej wspólnej jesieni, która dziś wydaje się snem. Obok wklejony rysunek trzech słoneczników na serwetce. Zofia przesuwa po nim palcami.
– Miałyśmy oglądać ten album we trzy na starość – mówi powoli. – To okropnie niesprawiedliwe!
Zrywa się z krzesła i staje przodem do okna. Łzy ciekną jej po twarzy.
– Tak, wiem, to niesprawiedliwe – szepcze Weronika i przytula ją.
Razem patrzą przez okno. Jesień znów nosi barwy złota i purpury. Ustroiła się, niczym na wesele. Zofia myśli, że to bluźnierstwo, skoro Kamy już nie ma…
– Chciałabym, żeby spadł śnieg – szepcze.
Weronika milczy. Tylko ramiona jej drgają. Dla przyjaciółek zima już przyszła. Trwają w ciszy, niczym przemarznięte drzewa, pokryte lodowatym deszczem.
– Moje panie, przyniosłem herbatę! – mówi Antek, kiedy wchodzi do pokoju.
Z siwą brodą i twarzą pooraną zmarszczkami nie przypomina dawnego chłopaka ze szkoły. Już nie nosi kucyka, prawie całkiem wyłysiał.
Znów siadają we trójkę przy stole i sączą powoli herbatę ze szklanek. Weronika ociera łzy.
– Wspólne zdjęcie, jak zawsze – oznajmia łamiącym się głosem.
Pozują we dwie, Antek robi zdjęcie swoim telefonem. Nieznośna pustka aż bije po oczach. Tylko dwie, zamiast trzech. Zofia czuje w gardle gryzącą kulę. Widzi pogrzebową minę Weroniki.
– Prześlemy ci fotkę – mówi Antek do siostry.
– Dobrze, ale przyszła pora na zmiany. Zosiu, teraz teraz ty będziesz strażniczką naszego skarbu. – Podaje jej album.
– A ty? – Zofia nie rozumie, ale drży z niepewności.
– Nogi mam coraz słabsze. Jadę do syna, do Australii. On się mną zaopiekuje.
Zofia chciałaby zatrzymać przyjaciółkę, ale wie, że Wera bardzo tęskniła za synem. Antek w milczeniu kiwa głową, on chyba też rozumie.
– Wynajęłam swój dom, może jeszcze kiedyś tu wrócę. Albo wy przyjedziecie do mnie – mówi Weronika, ale Zofia wie, że już nie zobaczą się na żywo. Lekarz Antka odradza podróże, nawet po kraju.
– Będziemy codziennie rozmawiać przez Internet. – Weronika próbuje się uśmiechnąć.
– Pewnie, masz to jak w banku. – Zofia czuje, że wszystko w niej rozpada się na kawałeczki, ale chce być silna.
– Będzie ci tam dobrze, siostra, w tej Australii – mówi Antek. – Zapolujesz na krokodyle…
Śmieją się jak dawniej. Przez chwilę zapominają o zimie, skradającej się nieubłaganie za oknem.