Jesienna przyjaźń
Liść jesionu – siła i niezłomność

Jesień nuci piosenkę o koszu owoców, słodkich lecz ciężkich, niczym codzienność. Przyjaciółki siedzą na ławce, na placu zabaw, a w piaskownicy obok bawią się dwie córeczki Kamy. Weronika ma czerwone oczy, do których raz po raz przykłada chusteczkę. Kama i Zośka ją pocieszają.
– Maciek nie jest jedynym facetem na świecie – mruczy Zośka.
– Skoro razem zdecydowaliście, żeby zerwać, może tak będzie lepiej – mówi Kama. – I masz pracę, o której zawsze marzyłaś.
– Wszystkie mamy. – Uśmiecha się Weronika przez łzy.
W sumie, szczęściary z nas, myśli Zośka.
Prawie wszystko ułożyło się tak, jak chciały. Kama prowadzi salon manicure, chodzą do niej na zabiegi. Wera uczy biologii w szkole, a ona… Przymyka oczy ze zmęczenia. Krótko spała po dyżurze w pogotowiu. Dobrze że Antek odbierze ich synka ze żłobka.
Weronika wyjmuje z torby album w skórzanej oprawie. Ich album. Razem oglądają fotografie. Przyłączają się córeczki Kamy. Są podobne do mamy jak dwie krople wody.
– Jeszcze zdjęcie – przypomina sobie Weronika. – Zrobi pani?
Podaje telefon kobiecie, która siedzi obok na ławce.
Pstryk. Kolejna wspólna chwila, uwieczniona na zawsze.
Kama wyjmuje z torby dojrzałe gruszki i śliwki.
– Z naszego sadu. – Częstuje przyjaciółki i innych ludzi.
Kiedy Zośka odgryza kęs złocistej gruszki, słodki sok rozpływa się na języku. Owoce jesieni wydają się zwykłe, ale mają wyjątkowy smak.