Jesienna przyjaźń

Autorka: Oriana Solińska

Słowo od autorki: Opowiadanie różni się stylem od moich powieści. Stanowi eksperyment z wykorzystaniem poetyckiego obrazowania i zabawy czasem. Zabrzmiało poważnie, ale nie przejmujcie się. Będzie nastrojowo, z bukietem liści, w sam raz na długie wieczory. Życzę miłego czytania.

Zanurzać zanurzać się
W ogrody rudej jesieni
I liście zrywać kolejno
Jakby godziny istnienia

Edward Stachura, „Jesień”


Jesienne popołudnie

– Babciu! Zobacz, co znalazłam! – zawołała ciemnowłosa dziewczynka.

Podbiegła do Julii, położyła na jej kolanach otwarty album.

– Jakie żółte zdjęcia! – dziwiła się wnuczka. – Znasz te dziewczyny na nich? A te liście? Po co?

Julia poprawiła okulary na nosie i bacznie przyjrzała się fotografiom.

– Nie uwierzysz… – zaczęła. – Każdy liść posiada sekretne znaczenie. Opisuje wydarzenia dobitniej niż słowa…

Trzy przyjaciółki, bohaterki opowiadania.

*

Wiele lat wcześniej

Liść klonu – jedność

Liść klonu

Jesień pachnie nowymi zeszytami i książkami do pierwszej klasy. Zosia raźno stawia kroki. Ciemna czupryna podskakuje, gdy dziewczynka daje susy przez kałuże. Uśmiechnięta, na plecach niesie swój skarb: plecak z Myszką Miki, wyładowany po brzegi. Parkowa alejka wydaje się czarodziejskim dywanem z barwnych liści, który prowadzi do tajemniczej bramy: miejsca, gdzie wszystko się zacznie. Do zdarzeń, których Zosia nigdy nie zapomni.

– Poczekaj, wnusiu – sapie babcia. – Zostało jeszcze trochę czasu.

Dziewczynka niechętnie przystaje. Chciałaby być już w szkole. Nogi same zrywają się do biegu. Okrąża babcię ze śmiechem. Podbija stopami liście, które szeleszczą wesoło. Babcia też się uśmiecha, bierze wnuczkę za rękę. Idą do bramy parku. Przechodzą przez jezdnię, po czym docierają na dziedziniec szkoły, pełen dzieci.
Zosia pędzi do szatni, przebiera się szybko. Jeszcze uścisk z babcią na pożegnanie, potem biegnie na piętro. Kredki w piórniku grzechoczą w takt szybkich kroków dziewczynki.
Uff, zdążyłam, myśli Zosia, widząc gromadkę dzieci, czekających pod drzwiami.
Ledwo dociera pod klasę, nauczycielka wpuszcza wszystkich do środka. Pomieszczenie pachnie drewnem i kredą. Dzieci siadają w ławkach. Zosia zajmuje miejsce obok dziewczynki przypominającej lalkę Barbie.

– Jestem Kama – mówi jej sąsiadka. Nosi dżinsową sukienkę i kolorowe wstążki w długich blond włosach.

– Zosia.

Podają sobie ręce. Kilka uśmiechów później, po wymianie gumek do ścierania, sześciu naklejek i dwóch kanapek, przyjaźń zostaje przypieczętowana.
Na lekcji plastyki cała klasa wychodzi na szkolne podwórko, zbierać jesienne liście do ozdabiania pracowni. Zosia szuka liści razem z Kamą. Uczniowie chodzą pod drzewami, rozmawiają i pokazują swoje znaleziska. Kilku chłopców wspina się na drabinki. Tylko dziewczynka w okularach, z grubym warkoczem, stoi nieruchomo. Wpatruje się w krzaki na sąsiednim podwórku.

Co ona tam widzi?! Zosia koniecznie chce wiedzieć. Podchodzi do niej bliżej, za nią Kama. Dziewczynka w okularach tłumaczy na migi, żeby były cicho. Potem wskazuje na krzaki. Na gałęzi siedzi najpiękniejszy ptak, jakiego Zosia kiedykolwiek widziała. Jego pióra mienią się zielenią, czerwienią i złotem.

– Werka-panterka! – krzyczy ciemnowłosy chłopak, przebiegając obok nich.

Ptak skrzeczy głośno. Trzepocząc skrzydłami, wzbija się do lotu. Po chwili znika.

– Antek! Przestań mnie przezywać! – krzyczy dziewczynka w okularach.

Chłopak pokazuje jej język i ucieka ze śmiechem.

– Co to było? – odzywa się Zosia.

– Mój brat, bliźniak, niestety.

– Nie, ten ptak. Nigdy takiego nie widziałam – mówi Zosia.

– To bażant, bardzo rzadki w tych stronach. Mam na imię Weronika.

– Zosia.

– Kama.

Zbierają liście już we trzy. Weronika zna wszystkie gatunki drzew, bezbłędnie je rozpoznaje.

– Kiedyś będę panią od przyrody, jak moja mama – wyjaśnia z dumą.

Kama układa piękny, kolorowy bukiet z liści, które podają jej obie dziewczynki. Zmęczone, siadają na murku obok zjeżdżalni. Słońce przyjemnie grzeje, jakby chciało zatrzymać beztroskie lato.