Jesienna przyjaźń

Liść wiązu – trwałość

Liść wiązu

Jesień przynosi babie lato, srebrzące się we włosach. Przyjaciółki siedzą na tarasie domu Weroniki. Piją kawę z glinianych kubków i patrzą na ogród. Wrzosy kwitną na rabatach, przetykane złotymi astrami i pomarańczowymi aksamitkami.

Rozłożyste świerki wyglądają jak plamy soczystej zieleni w tej palecie barw.

– Wciąż jesteśmy młode i piękne – mówi Kama, patrząc na ich zdjęcie w telefonie, zrobione przed chwilą.

Nosi krótsze włosy niż wcześniej, a zmarszczki ukrywa pod starannym makijażem. Tylko blask w jej oczach się nie zmienił.

– Ciekawe, czy moje córki dadzą sobie radę w salonie – wzdycha.

– Na pewno – odpowiada Weronika.

Jej warkocz posiwiał, a na czole przybyło zmarszczek. Wera podsuwa okulary wyżej na nos. Na jej palcu błyszczy obrączka. Dawno osuszyła łzy po Maćku, wyszła za polonistę ze swojej szkoły i ma nastoletniego syna.

– Kama, pokazałaś córkom wszystko tysiąc razy, co może pójść nie tak? – dodaje Zośka.

Skróciła włosy, ale zawadiacki uśmiech wciąż zdobi jej twarz. Nadal pracuje w pogotowiu. Smutno jej czasem, odkąd syn i córka wyjechali na studia, ale cieszy się, że Antek będzie czekał dziś w domu z kolacją. Zośka wie, że dobrze wybrała. Uwielbia to poczucie dobrze spełnionego obowiązku w pracy. A dziewczyny i Antek… Bez nich nie wyobraża sobie jesieni, ani żadnej innej pory roku.
Kama rysuje na serwetce trzy słoneczniki, związane wstążką. Niczym trzy przyjaciółki. Delikatny wiatr kołysze gałęzie drzew, szumi niczym nastrojowa melodia. Jesień jest ciepła, miękka, jak wełniany szal.