Jesienna przyjaźń


Liść buka – harmonia

Liść buka

Jesień ma kształt nastoletnich marzeń. Kama, Zosia i Wera siedzą w kawiarnianym ogródku w parku i szepczą sekrety, chichocząc cicho. Metalowe stoliki, ozdobione dyniami, postawiono wprost na ziemi, przed drewnianym, parterowym domkiem. Nad przyjaciółkami rozpościerają się gałęzie dębów i buków, na których rozwieszono lampiony. Jesienny park, pełen ognistych czerwieni, jaskrawych żółci i pomarańczu, wydaje się kipieć młodością.

– Zobaczcie, co wymyśliłam! – Weronika wyciąga album w skórzanej oprawie i podaje przyjaciółkom.

– My w pierwszej klasie! – woła Zosia. – A tu, na wycieczce w górach! Fajne!

– O, mój rysunek – poznaje Kama. – Pamiętam, Wera, dałam ci go na urodziny. Co to? Zasuszone liście…?

– Wszystkie ważne momenty naszej przyjaźni – wyjaśnia Weronika. – Do każdego z nich pasuje inny liść. Będziemy zbierać nasze zdjęcia. Zrobimy nowe każdej jesieni, na pamiątkę pory roku, w której się poznałyśmy. Pożyczyłam aparat od taty.

– A kiedy będziemy już stare i siwe, usiądziemy razem, we trzy i będziemy wspominać – dodaje Zosia poważnym tonem.

– No, co ty! Nigdy się nie zestarzejemy! – obrusza się Kama. – Zawsze będziemy piękne i młode. – Przeczesuje palcami długie, jasne włosy.

Wszystkie trzy wybuchają śmiechem. Zosia wyobraża sobie, że zawsze już będą razem, jak teraz. Nic i nikt ich nie rozdzieli.

– Cześć, dziewczyny. – Antek, brat Weroniki, dosiada się do stolika.

Przestał być niesfornym dzieciakiem, nosi długie włosy związane w kucyk i ma piękne, niebieskie oczy. Którymi patrzy na Zosię, aż robi jej się ciepło.

– Napijecie się lemoniady? – proponuje Antek.

– Chętnie, ale najpierw zrób nam zdjęcie. – Wera podaje mu aparat.

Trzy przyjaciółki uśmiechają się do obiektywu. Później we czwórkę wznoszą jesienny toast słodkim napojem. Za młodość.