Na początku był pomysł
Jak powstaje książka? Jak napisać opowiadanie? Zaczyna się od pomysłu.
Dziś zabiorę Was za kulisy pisania i zdradzę, skąd czerpię inspiracje do pisania.

Pomysły leżą na ulicy
Dosłownie. Pomysły hulają sobie wokół nas w nadziei, że je odkryjemy. Każdego dnia, w każdym miejscu, o każdej porze. Zawsze znajdzie się coś ciekawego w najbliższym otoczeniu, trzeba tylko uważnie patrzeć. Książka lub opowiadanie zaczyna się od iskry, czegoś wyjątkowego, co sprawia, że chcemy o tym pisać. Ciekawy człowiek, sytuacja, budynek, problem wzbudzający emocje, urzekający zapach. Jeden impuls sprawia, że w głowie pojawiają się sceny, bohaterowie i przekonanie: tak, warto o tym napisać. Dopiero później dobudowuje się resztę historii.
Uwielbiam pisać o życiu. O tym, co mogę zaobserwować, doświadczyć, co znam. Wtedy łatwiej dodawać szczegóły oraz tworzyć pełnokrwiste opowieści. Obserwacja i doświadczenie stanowią moje główne źródło inspiracji.
Co z tymi emocjami?
Wyobraźcie sobie szary film, pozbawiony barw. To sytuacja rozgrywająca się przed oczami pisarza. Pozostanie zbiorem faktów, dopóki nie ożywi się jej kolorami, czyli emocjami. Uczucia, według mnie, stanowią esencję opowieści. Sprawiają, że chcemy to pisać i czytać, że nam zależy.
Paliwem pisarza są książki
Pisarz jest jak auto, które nie jeździ na benzynę czy gaz, ale na przeczytane książki. (Nowocześniejsze wersje jeżdżą też na e-booki). Nie chodzi tylko o pomysły, proces wydaje się bardziej skomplikowany. Czytanie pobudza do pisania, jest niczym prąd dla lampki. Wzbudza emocje.
Dla mnie czytanie stanowi również okazję do porównywania warsztatu. Sprawdzam, jak autor zbudował daną scenę czy zakończenie. Co wyszło mu na medal, a czego zabrakło.
Sięgam też do książek i artykułów naukowych. Nie da się np. pisać o pilotach, nie wiedząc, jak działa samolot.
Internet, AI i cała reszta
Moje książki i opowiadania są w całości pisane przeze mnie, bez używania AI, nawet w fazie pomysłów.
Jestem staroświecka? Być może. AI świetnie sprawdza się przy tworzeniu elementów grafiki strony czy kodu, a nawet przepisów. (Serio, kiedyś podpowiedziało mi, jak uratować przypalony bigos).
Jednak pisanie to kwestia osobista. Bez obcych elementów w treści i bez cyfrowych schematów. I niech tak zostanie.
Pomysł na Aleksa
Siedzi we mnie od dawna, domagając się głosu. Składa się z moich własnych doświadczeń i emocji. Z obserwacji w klasie mojego dziecka. Z przekonania rodzica, że mój syn nie musi być samotny. A kot? Kiedyś miałam podobną kotkę jak Aleks. Dawno odeszła za Tęczowy Most.
Już wkrótce zamierzam przekuć ten pomysł na gotową opowieść.
© Oriana Solińska 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie lub reprodukowanie treści niniejszego artykułu w całości lub we fragmentach bez zgody autorki jest zabronione i stanowi naruszenie praw autorskich.