Inny kolega
Autorka: Oriana Solińska

Zakaz korzystania ze smartfonów? Dziwne. Nie robić zdjęć, tylko… rysować rośliny? Marcel nie dowierzał, kiedy wychowawca objaśniał zasady nowego, szkolnego projektu: Wielkiego Zielnika Miasta.
Marcel spojrzał na Daniela, który siedział w ławce obok. Chłopak miał minę, która jednoznacznie wskazywała, że ten pomysł jest, delikatnie mówiąc, do bani. Nawet jeśli wygrana w konkursie oznaczała trzydniową wycieczkę w góry dla najlepszej klasy.
– Nie ma szans, nie warto nawet zaczynać – mruknął Marcel.
– Będziesz miał okazję zwiększyć nasze szanse – powiedział wychowawca. – Każda klasa wylosuje przydział terenu, na którym będzie działać. Idź do pani dyrektor, przynieś nam jakieś wyjątkowe miejsce.
Marcel niechętnie podniósł się z krzesła. Pomyślał, że już gorzej być nie może. Zmienił zdanie, gdy wrócił z kartką, którą wyciągnął z kuli do losowania. Inne klasy dostały część starego parku, tereny przy rzece albo leśny zagajnik, a oni… Los okazał się bezlitosny.
*
Kiedy po południu klasa wyruszyła rysować rośliny do zielnika, panowała smętna atmosfera. Szurali nogami, uzbrojeni w szkicowniki z podkładkami i ołówki.
– Mamy zrobić dwadzieścia rysunków, a jest nas szesnaście osób, czyli po jednej pracy z kawałkiem na każdego. Niby nie tak dużo – stwierdził Daniel.
– Nauczymy się, jak narysować zielsko na dwadzieścia sposobów – odparł Marcel, ale nikt z klasy się nie roześmiał.
Chwilę później dotarli do pasa zarośniętej łąki z wysokimi trawami. Ich wylosowanej lokalizacji.
– Zaczynamy, macie dwie godziny – zachęcał wychowawca.
– Przecież tutaj nic nie ma, proszę pana – powiedział Marcel, patrząc przed siebie. – Tylko chwasty. Co my tu mamy narysować?
– Najważniejsze, żeby nie tracić nadziei – odparł wychowawca, ale jakoś bez entuzjazmu. – Przynajmniej spróbujcie. Bierzcie wszyscy ołówki do ręki i do dzieła.
Kilkoro uczniów zaczęło niezdarnie szkicować trawę.
Tylko Antek odszedł od grupy, usiadł z boku i patrzył na rośliny. Marcel zazdrościł mu spokoju. Antek nie panikował, jak reszta klasy, że nie mają co rysować. Po prostu usiadł i patrzył.
Antek był inny. Trzymał się na uboczu i rzadko się odzywał, a czasem machał rękami. Marcel go nie rozumiał i nie czuł potrzeby, żeby się z nim zaprzyjaźnić. Kiedy Antek zabierał głos na lekcjach, mówił inaczej niż wszyscy, jakby recytował z pamięci wyuczone formułki.
– Zajmiemy ostatnie miejsce – westchnął Daniel, usiłując odwzorować na kartce wysoką trawę.
– Na stówę – zgodził się Marcel. – Inne klasy będą miały bekę, jak zobaczą nasze rysunki.
– A te chwasty trzeba jeszcze nazwać. Żebyśmy dostali drzewa, nie byłoby problemu. Ale to? Wiesz, jak nazywa się ta trawa? – martwił się Daniel.
– To akurat nic trudnego. Podpiszemy: zielsko numer jeden, zielsko numer dwa i tak do dwudziestu – mruknął Marcel.
Zauważył, że Antek odszedł jeszcze dalej od grupy i zaczął coś smarować w szkicowniku.
*