Inny kolega
Dwie godziny później sytuacja nie wyglądała różowo. Mieli mnóstwo rysunków trawy, z których od biedy kilka można było wykorzystać w zielniku. O ile ktoś będzie wiedział, jak się nazywają. Dziewczyny znalazły też mlecz, niezapominajki, koniczynę i polne maki.
Daniel i Marcel zerkali przez ramię wychowawcy, kiedy oglądał i liczył prace.
– Trochę mało, brakuje dziesięciu rysunków – zauważył nauczyciel. – Ktoś z was dopisze nazwy do traw?
Uczniowie pokręcili głowami.
– Przynajmniej nie dostaniemy zera punktów, bo coś tam mamy – próbował pocieszyć klasę Marcel.
Jednak nastroje były marne, chyba jeszcze gorsze niż na początku.
– Czas na zadanie minął, wracamy do szkoły – zdecydował wychowawca. – Wszyscy są? A gdzie Antek?
– Tam siedzi. – Marcel wskazał na łąkę. W oddali, wśród gęstej trawy, widać było jedynie ciemną czuprynę chłopca. Siedział nieruchomo, jakby zapomniał o całym świecie.
– Antek! Antek! – zaczęli wołać uczniowie, ale on nie słyszał.
– Pójdę po niego, proszę pana – zaofiarował się Marcel.
– Dobrze, a my tu poczekamy – odparł wychowawca.
Marcel ruszył przez łąkę. Długie trawy utrudniały bieg, oplątywały się wokół nóg. Jednak na Marcelu, który był znakomity w sporcie, takie przeszkody nie robiły wrażenia.
Kiedy dobiegł do Antka, ten pracowicie szkicował coś na kartce, nie zwracając uwagi na przybysza.
Marcel przystanął i nie dowierzał. Kucnął, żeby lepiej się przyjrzeć. Antek odwzorował roślinę ze wszystkimi detalami, narysował sieć żyłek na liściu, a nawet wędrującą po nim mrówkę. Podpisał pracę drukowanymi literami.
– Babka lancetowata? – przeczytał Marcel.
Antek skinął głową, nie odrywając wzroku od szkicu.
– Rysowałeś to całe dwie godziny? – zdziwił się Marcel.
– Nie.
Antek podał mu blok. Zapełnił prawie cały. Na każdej stronie widniał misterny szkic innej rośliny, jakby Antek zrobił zdjęcia, a nie rysował. Pod spodem widniały nazwy każdego okazu.

– O rany… – jęknął Marcel. – Uratowałeś nasz honor, chłopie.
– Honor? – zdziwił się Antek.
– To długa historia. Musisz coś zobaczyć, chodź szybko.
Marcel oddał mu blok i zerwał się z trawy. Chciał pędzić z całych sił, żeby szybciej podzielić się z klasą niezwykłym odkryciem. Jednak Antek nie nadążał za nim. Marcel na początku był trochę zły, ale pomyślał, że Antek biega tak samo, jak on rysuje. I że w sumie te kilka chwil więcej nie zrobi różnicy. Zwolnił, poczekał na kolegę. Z emocji paliły go policzki.
Kiedy dotarli do reszty klasy, zawołał:
– Słuchajcie, mam prawdziwą petardę! Padniecie, jak to zobaczycie! Antek, pokaż blok z rysunkami.
Wychowawca razem z klasą zaczęli oglądać prace chłopca, raz po raz dziwiąc się głośno.

Marcel podał Antkowi rysunki innych uczniów.
– Znasz te nazwy? – zapytał.
– Kostrzewa łąkowa, bylica pospolita, tymotka łąkowa, koniczyna biała i czerwona – recytował Antek. – A to nie jest mlecz, tylko mniszek lekarski.
– Super! Mamy to! – krzyknął Marcel. – Nie będziemy na końcu!
– Powiem więcej. To są świetne prace – odezwał się wychowawca. – Dobra robota, moi drodzy. Antek, szczególne uznanie należy się tobie.
Pogratulował mu, a za nim reszta klasy. Antek wyglądał, jakby trochę męczyło go to zainteresowanie.
Kiedy wracali do szkoły, szedł na końcu.
Marcel poczekał na niego.
– Fajnie rysujesz, wiesz? – zaczął i mówił dalej, mimo braku odpowiedzi. – Pokażesz mi, jak się robi cienie na liściach? Może po szkole?
– Tak – odparł Antek i uśmiechnął się pierwszy raz, odkąd Marcel pamiętał.
Mógłby założyć się, że Antek był wtedy bardziej radosny niż w dniu, kiedy dyrekcja ogłosiła wygraną ich klasy w projekcie na zielnik.
© Oriana Solińska 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie, publikowanie w Internecie lub w książkach/e-bookach niniejszego opowiadania w całości lub we fragmentach bez pisemnej zgody autorki jest zabronione i stanowi naruszenie praw autorskich.
Wyjątek dla edukacji:
zezwalam nauczycielom na wydrukowanie oraz skserowanie tego opowiadania w celu przeprowadzenia zajęć dydaktycznych, z zachowaniem nazwiska autorki i bez zmiany treści opowiadania.