Inny kolega

Dwie godziny później sytuacja nie wyglądała różowo. Mieli mnóstwo rysunków trawy, z których od biedy kilka można było wykorzystać w zielniku. O ile ktoś będzie wiedział, jak się nazywają. Dziewczyny znalazły też mlecz, niezapominajki, koniczynę i polne maki.

Daniel i Marcel zerkali przez ramię wychowawcy, kiedy oglądał i liczył prace.

– Trochę mało, brakuje dziesięciu rysunków – zauważył nauczyciel. – Ktoś z was dopisze nazwy do traw?
Uczniowie pokręcili głowami.

– Przynajmniej nie dostaniemy zera punktów, bo coś tam mamy – próbował pocieszyć klasę Marcel.

Jednak nastroje były marne, chyba jeszcze gorsze niż na początku.

– Czas na zadanie minął, wracamy do szkoły – zdecydował wychowawca. – Wszyscy są? A gdzie Antek?

– Tam siedzi. – Marcel wskazał na łąkę. W oddali, wśród gęstej trawy, widać było jedynie ciemną czuprynę chłopca. Siedział nieruchomo, jakby zapomniał o całym świecie.

– Antek! Antek! – zaczęli wołać uczniowie, ale on nie słyszał.

– Pójdę po niego, proszę pana – zaofiarował się Marcel.

– Dobrze, a my tu poczekamy – odparł wychowawca.

Marcel ruszył przez łąkę. Długie trawy utrudniały bieg, oplątywały się wokół nóg. Jednak na Marcelu, który był znakomity w sporcie, takie przeszkody nie robiły wrażenia.
Kiedy dobiegł do Antka, ten pracowicie szkicował coś na kartce, nie zwracając uwagi na przybysza.
Marcel przystanął i nie dowierzał. Kucnął, żeby lepiej się przyjrzeć. Antek odwzorował roślinę ze wszystkimi detalami, narysował sieć żyłek na liściu, a nawet wędrującą po nim mrówkę. Podpisał pracę drukowanymi literami.

– Babka lancetowata? – przeczytał Marcel.

Antek skinął głową, nie odrywając wzroku od szkicu.

– Rysowałeś to całe dwie godziny? – zdziwił się Marcel.

– Nie.

Antek podał mu blok. Zapełnił prawie cały. Na każdej stronie widniał misterny szkic innej rośliny, jakby Antek zrobił zdjęcia, a nie rysował. Pod spodem widniały nazwy każdego okazu.

Dwaj chłopcy siedzą na trawie.

– O rany… – jęknął Marcel. – Uratowałeś nasz honor, chłopie.

– Honor? – zdziwił się Antek.

– To długa historia. Musisz coś zobaczyć, chodź szybko.

Marcel oddał mu blok i zerwał się z trawy. Chciał pędzić z całych sił, żeby szybciej podzielić się z klasą niezwykłym odkryciem. Jednak Antek nie nadążał za nim. Marcel na początku był trochę zły, ale pomyślał, że Antek biega tak samo, jak on rysuje. I że w sumie te kilka chwil więcej nie zrobi różnicy. Zwolnił, poczekał na kolegę. Z emocji paliły go policzki.

Kiedy dotarli do reszty klasy, zawołał:

– Słuchajcie, mam prawdziwą petardę! Padniecie, jak to zobaczycie! Antek, pokaż blok z rysunkami.

Wychowawca razem z klasą zaczęli oglądać prace chłopca, raz po raz dziwiąc się głośno.

Szkic babki lancetowatej.

Marcel podał Antkowi rysunki innych uczniów.

– Znasz te nazwy? – zapytał.

– Kostrzewa łąkowa, bylica pospolita, tymotka łąkowa, koniczyna biała i czerwona – recytował Antek. – A to nie jest mlecz, tylko mniszek lekarski.

– Super! Mamy to! – krzyknął Marcel. – Nie będziemy na końcu!

– Powiem więcej. To są świetne prace – odezwał się wychowawca. – Dobra robota, moi drodzy. Antek, szczególne uznanie należy się tobie.

Pogratulował mu, a za nim reszta klasy. Antek wyglądał, jakby trochę męczyło go to zainteresowanie.
Kiedy wracali do szkoły, szedł na końcu.
Marcel poczekał na niego.

– Fajnie rysujesz, wiesz? – zaczął i mówił dalej, mimo braku odpowiedzi. – Pokażesz mi, jak się robi cienie na liściach? Może po szkole?

– Tak – odparł Antek i uśmiechnął się pierwszy raz, odkąd Marcel pamiętał.

Mógłby założyć się, że Antek był wtedy bardziej radosny niż w dniu, kiedy dyrekcja ogłosiła wygraną ich klasy w projekcie na zielnik.

© Oriana Solińska 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie, publikowanie w Internecie lub w książkach/e-bookach niniejszego opowiadania w całości lub we fragmentach bez pisemnej zgody autorki jest zabronione i stanowi naruszenie praw autorskich.

Wyjątek dla edukacji:
zezwalam nauczycielom na wydrukowanie oraz skserowanie tego opowiadania w celu przeprowadzenia zajęć dydaktycznych, z zachowaniem nazwiska autorki i bez zmiany treści opowiadania.