Braciszek

Słowo od autorki: kontrowersyjne opowiadanie, ze światem widzianym oczami bohatera. Po czyjej stronie staniesz?

Autorka: Oriana Solińska

Krople deszczu spływają na szybie. na parapecie stoją dwie uschnięte róże. Obrazek ilustrujący opowiadanie "Braciszek" autorstwa Oriany Solińskiej.

– Jesteś potworem! – krzyknęła bratowa z takim zapałem, że przekrzywił się jej kapelusz.

– Fakt, dzisiaj się nie ogoliłem, ale żeby zaraz potwór… – mruknąłem, głaszcząc się po brodzie.

Sąsiedzi już sprawdzali przez wizjery, kto wydziera się na korytarzu.

Trudno. Lepsze to, niż wpuścić bratową do domu i wysłuchiwać jej lamentów. Postarzała się, odkąd widziałem ją dwadzieścia lat temu.

Furię w jej oczach zastąpiła rozpacz.

– Musisz przyjść do szpitala, Bernardzie. Nie odmawia się umierającemu – powiedziała cicho. – Rafał chce ci wybaczyć. Doceń gest brata.

Miałem zamiar roześmiać się, ale coś paliło mnie w gardle. Zdołałem tylko wykrzywić usta w grymasie przypominającym uśmiech.

– Wiem, różnie między wami bywało, jednak w obliczu śmierci trzeba się pogodzić – ciągnęła coraz bardziej zdecydowanym głosem. – Twój brat czeka na ciebie.

– Nie mam czasu. Żegnam.

Zatrzasnąłem jej drzwi przed nosem.

Załomotała natarczywie, potem zaczęła dzwonić. Stałem w przedpokoju jak sparaliżowany. Wiedziałem, że taki dzień może nadejść, ale spychałem tę świadomość w niebyt.

– Fałszywy drań! – wrzasnęła bratowa, zanim sobie poszła.

Widziałem przez okno jej szary płaszcz, oddalający się między blokami. Dziwnie patrzyło się na obcą osobę z rodziny. Jakby ktoś włączył alternatywny film o naszym życiu, który nie musiał się wydarzyć.

*


Wróciłem do salonu, przed otwarty laptop. Jednak nie mogłem skupić się na pracy. Rzędy cyferek, akty prawne, ulgi podatkowe, odliczenia, wirowały mi w głowie i mieszały się ze wspomnieniami.

Mój brat Rafał, starszy o piętnaście lat, zawsze wydawał się wyjątkowy.

Kiedy byłem dzieciakiem, zabierał mnie na basen i uczył grać w piłkę nożną. Dzięki niemu mogłem błysnąć na wf-ie, chłopaki z klasy zaczęli mnie doceniać.

– Berni, będziesz kiedyś drugim Ronaldo – mówił brat, gdy wbiłem gola do bramki, której bronił.

– Ej! Wiem, że specjalnie przepuściłeś piłkę – odpowiadałem, śmiejąc się.

– No, co ty! Nie dałem rady obronić. – Udawał niewiniątko.

Kiedy miałem sześć czy siedem lat, bawiłem się resorakami na podwórku. Nagle pojawił się wielki, warczący pies przypominający wilka. Podchodził coraz bliżej. Widziałem jego otwartą paszczę z ostrymi kłami. Pies hipnotyzował mnie błyszczącymi ślepiami, bałem się poruszyć. Nagle pojawił się on.

– Poszedł stąd, ty kundlu! – zawołał Rafał i pogonił psa kijem.

Później wziął mnie za rękę i razem wróciliśmy do domu.

Do tego samego mieszkania, które chciał mi odebrać po śmierci matki. Kiedy wróciliśmy z jej pogrzebu, brat stwierdził tonem nie znoszącym sprzeciwu:

– Poszukaj kupca na chałupę. Wrzuć ogłoszenia do internetu i do lokalnej gazety. Jak ktoś się zgłosi, umówimy notariusza. Jeśli cena będzie niska, zastąpię tego kupca w umowie.

– Ale ja nie będę miał gdzie mieszkać. Zostało mi pół roku na studiach. Spłacę cię w ratach, jak tylko znajdę etat.

– Pech, bo ja potrzebuję pieniędzy teraz. Całą kwotę. Albo mieszkanie. Mogłeś iść do pracy, zamiast obijać się na dziennych studiach. Twój problem.


Poczułem obrzydzenie na wspomnienie przepychanki, która wydarzyła się później.

Po śmierci matki błyskawicznie wymieniałem zamki w drzwiach, bo brat miał stare klucze. Potem adwokat, pisma procesowe i sprawa sądowa rozstrzygnięta na moją korzyść, po miesiącach szarpania się i gróźb brata, że zlicytuje mnie komornik.

Nie wiedział, że matka zostawiła mi testament. Ukrywałem dokument do ostatniej chwili, aż zaatakowałem z ukrycia niczym wąż. Jednak spłaciłem bratu zachowek w ratach, dokładnie według orzeczenia.

Po zakończeniu rozprawy bratowa napadła na mnie na sądowym korytarzu.

– Jesteś ostatnią gnidą! Rodziny nie podaje się do sądu! Nie masz za grosz przyzwoitości – wysyczała, a brat stał za nią i tylko się uśmiechał.

– Musiałem się bronić – odparłem.

Wyszliśmy wtedy z sądu osobno, czułem, że coś nieodwracalnie pękło między nami.

Zamknąłem laptopa, zdjąłem z poduszki zabawki córki Zuzi i sukienkę żony Marysi. Rano pakowały się do rodziców Marii w pośpiechu, odwiozłem je w ostatniej chwili na pociąg. Akurat dziś, kiedy najbardziej ich potrzebowałem. Z drugiej strony dobrze, przynajmniej one będą miały spokojny dzień.

Westchnąłem i położyłem się na kanapie. Czułem łupanie w głowie.

W myślach wciąż huczał władczy głos Rafała: „Chcę natychmiast moją część spadku po matce! Albo czeka cię wizyta komornika!”

Dziwnie było dowiedzieć się, że ten król rodziny leży przykuty do łóżka i robi w pampersy. Nawet nie zapytałem bratowej, co mu dolega.

Tak jak oni nie zapytali wiele lat temu, z kim się żenię. Na wysłane zaproszenia nie odpowiedzieli, a puste miejsce za stołem na weselu dotkliwie mi o tym przypominało.

„Jeśli oswoisz lisa, jesteś za niego odpowiedzialny”, czytał mi Rafał w dzieciństwie. Wygonił lisa za próg jednym telefonem i poprawił kopniakiem.

– Nie chcemy z tobą kontaktu – zdecydował dzień po zakończeniu sprawy sądowej za siebie, swoją żonę i dwójkę prawie dorosłych dzieci. A oni milcząco przyznali mu rację, chociaż rok wcześniej dzielili się ze mną opłatkiem. Jakbym rozpłynął się w powietrzu lub nigdy nie istniał.

Nie wierzyłem. Nie chciałem się z tym pogodzić. Kilka dni po ich odrzuceniu wybrałem numer Rafała w telefonie, chciałem wyjaśnić, przeprosić nawet za to, czego nie zrobiłem.

– Na razie nic się nie zmieni. Nie mam czasu – skwitował moje starania.

Jakby ktoś podmienił mi brata. A może nigdy go naprawdę nie znałem…

Podniosłem się z kanapy, otworzyłem szufladę w regale. Spod sterty drobiazgów wyciągnąłem stary kalkulator z przetartymi klawiszami. Prezent od Rafała, kiedy byłem w podstawówce. Od zawsze pasjonowałem się liczbami, a brat wspierał mnie w zainteresowaniach, dziwnych dla innych ludzi.

Włączyłem kalkulator, wciąż działał po latach. Spróbowałem prostego działania, wystukałem: „1+1=”. Na ekranie pojawił się napis „Error”. Zupełnie jak ze mną i Rafałem.

Nie chciałem stracić brata. W święta słyszałem przez okno śmiechy rodzin przy stole i wspominałem Boże Narodzenie w naszym domu, gdy Rafał i ja sklejaliśmy wspólnie samolot od Mikołaja.

Poszedłem do niego przed kolejną Gwiazdką. Przecież w święta wszyscy sobie wybaczają. Wziąłem ze sobą kalkulator, liczyłem, że wspomnienia nas pogodzą.

Spotkałem Rafała, kiedy wracał z Wigilii w swojej firmie. Pożegnał ciepło podwładnych na ośnieżonej ulicy, zanim mnie dostrzegł. Udał, że się nie znamy, ruszył w stronę auta. Podszedłem do niego.

– Pogadamy? – zapytałem z nadzieją.

Obrzucił mnie pogardliwym spojrzeniem.

– Czego chcesz? – warknął.

Wyciągnąłem z kieszeni kalkulator i pokazałem bratu.

– Pamiętasz? Prezent od ciebie. Kiedyś byliśmy blisko. Wiem, że jeszcze możemy się porozumieć.

Spojrzałem mu w oczy. Zobaczyłem w nich zimny blask, lodowaty niczym grudniowy mróz.

– Nie mam teraz czasu. Niech będzie tak, jak jest – mruknął Rafał, po czym wsiadł do auta.

Patrzyłem, jak odjeżdża. Drobinki śniegu spadały mi za kołnierz. Osiadały na rzęsach i topniały we łzy.

– Wesołych Świąt, braciszku – szepnąłem za nim, po czym powlokłem się do domu.

Spędziłem wtedy całe Boże Narodzenie, słuchając piosenki „Nie opuszczaj mnie” w wykonaniu Michała Bajora. Czułem się jak zbity pies.

Dobrze że Marysia była obok. Słuchała tej samej ballady, przytulając się do mojego ramienia. Szeptała do ucha, że będzie dobrze.

I było, nauczyłem się żyć z dziurą w sercu. Urodziła się Zuzia, a Marysia z każdym dniem stawała mi się bliższa. Mijały kolejne Gwiazdki, wypełnione ludźmi, a jednak kogoś brakowało. Siadałem przy świątecznym stole z teściami, żoną, córką. Śmiałem się ze znajomymi.

W głębi duszy czułem zgliszcza. Mały Berni we mnie nie rozumiał, jak starszy brat mógł powiedzieć, że już go nie potrzebuje.

– Bernardzie, awansował pan na kierownika działu. Jest pan moim najlepszym pracownikiem – chwalił mnie szef.

Cieszyłem się wtedy, ale w mojej duszy tkwiła zadra wielkości sztachety z płotu. Bolało jak otwarta rana i nie chciało się zagoić.

Nigdy później nie odezwałem się do brata. I on też tkwił, dumny, w ciszy. Może gdybym go bardziej prosił, więcej błagał, upokorzył się przed nim. Nie na tym polega rodzina.

*

Zabrzęczał telefon, przyszedł SMS.

„Oddział onkologiczny, sala 10. Pospiesz się, Rafał odchodzi. Jutro możesz nie zdążyć.”

Bratowa nie odpuszczała. Czyli nie zapomnieli mojego numeru telefonu, tylko nie czuli potrzeby kontaktu przez te wszystkie lata.

Jakaś część mnie chciała biec natychmiast do Rafała, przyklęknąć przy jego łóżku, trzymać za rękę, ale… On mnie nie potrzebował. Od dawna.

Zobaczyłem kolejny SMS:

„O której przyjdziesz? On umiera, już oddycha w masce. Błagam.”

Wyłączyłem dźwięk i odłożyłem telefon. Poczułem, jak ogromny ciężar przygniata mnie do ziemi. Mój brat chciał zrobić ostatni spektakl, w którym wspaniałomyślnie mi wybacza. Cóż za niesamowita łaska!

Gdybym tam poszedł, złamałby mnie jak suchą gałązkę. Nie potrafiłem już mu zaufać, a tym bardziej bratowej.

Patrzyłem w okno, na dzieci uciekające z placu zabaw przed pierwszymi kroplami deszczu. Kiedyś ja się tam bawiłem. Życie się zmienia, a ja rozpaczliwie chciałem zatrzymać sen z przeszłości.

Mój brat umarł dwadzieścia lat temu. W szpitalu leży obcy człowiek, pomyślałem.

Jesienny deszcz stukał o parapet, rozlewał się po szybach. Płakał razem ze mną nad straconymi złudzeniami i nad bratem, którego pamiętałem z dzieciństwa. Ten deszcz przynosił spokój. Pierwszy raz, po tylu latach.

– Żegnaj, braciszku, dobrych snów – szepnąłem, ocierając łzy.

Wreszcie przestałem czekać.

Jestem potworem? Jeśli to oznacza odmówienie umierającemu, by zachować spokój wypracowany przez lata, to tak, jestem nim. Przepraszam, braciszku, nie nadstawię kolejny raz drugiego policzka, nie pozwolę się podeptać ani razu więcej. Nawet w ostatecznej godzinie.


© Oriana Solińska 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie lub reprodukowanie treści niniejszego opowiadania w całości lub we fragmentach bez zgody autorki jest zabronione i stanowi naruszenie praw autorskich.